شب نزول انوارِ رحمت حسین استسلام هر رسولی، به ساحت حسین استبه هر شکسته بال و شکسته دل بگو کهبیا کنار فطرس، ولادت حسین استچنان صدف که گوهر نشسته در وجودشمیان ظرف قلبم، محبت حسین استدر این جهان تیره، فروغ در مسیرم...چراغ روشنایِ هدایت حسین استعروج عرشیان است، طواف کربلایشبهشت، گوشه ای از عمارت حسین استعلاج هر حجابی که بر دلم نشستهبه گریه، سجده کردن به تربت حسین استاگر که خیرخواهِ کسی شود خداوندنشانه اش عطای زیارت حسین استشده است جلوه ای از خدا، قدیم الاحسانکه این صفت، تجلیِ قدمت حسین استهر آن که را ببخشد حسین، حق ببخشدرضایت خدا در رضایت حسین استبهای آن عبادت که نیست هم ترازشبهای گریه ی بر مصیبت حسین استشلوغی و هیاهو به دور قتلگاهشمجالِ ذکر دلدار و خلوت حسین استمیان خون سه ساعت، حسین تشنه لب بوددلیل گریه ام آن سه ساعت حسین استعیان کند به عالم، نوای یالثاراتظهور، امتدادی ز نهضت حسین است محمد جواد شیرازی

... لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍچنان لبخند زد در اولین دیدارِ بابایشکه شد جبریل از عرش برین محو تماشایشکسی را که شود ممسوس حق، باید علی نامیدعلی جانم فدای او و اسم با مسمایشچه تصویری، تصور کن به روی دست، ثارالله...علیِ اکبر خود را نشان داده به سقایشقسم بر طور سینا و قسم بر تین و بر زیتونمراد از أحسنِ تقویم باشد روی زیبایششبیه مصطفی خَلقش، شبیه مصطفی خُلقششبیه مصطفی حتی کلام و نطق و آوایشهمه یاد نبی افتاده، باور کن که حق دارندامینِ وحیِ حق، هم خوانده او را گاه طاهایشیقین دارم که جان داده اذانش بر دل عیسیکه تکبیر علی اکبر نمود او را مسیحایشاگر انگور می خواهد علی، حق می کند نازلجناب شاهزاده، میوه ی جنت گوارایشبدان بانوی پر فضل و اصیلی مادر او بودبخوان این جلوه از انوار را فرزند لیلایشتمام عمر دست و پای بابا را علی بوسیدکه روزی تا ابد سر را گذارد زیر پاهایشچنین آرامش قلب و چنین فرزند رعنا راچرا باید پدر روزی ببیند ارباً اربایش؟!کفن نه که فقط سطح کسای اهل بیت وحیشرف دارد برای پهن گشتن زیر اعضایشفَدَینا آیه ی ذبح حسین و بچه های اوستسرم نذر علی اکبر، به قربان فَدَینایش محمد جواد شیرازی

قعر مطامیری و عمامه سرت نیستیک جای سالم بر روی بال و پرت نیستدرد غل و زنجیرها هیچ است وقتیمعصومه را دلتنگی اما دخترت نیستاز جلوه ی ماهت فقط مانده هلالیگویی که در بین عبایت، پیکرت نیستطوری شکسته ساق پایت بین زنجیردیگر علاجی بر غم زجرآورت نیستخَلّصنی یا رب، روضه ی در پرده ی توستاین ناله ها، جز یاد داغ مادرت نیستبر خاک نمناک استخوانت نرم گشتهبی علت این آه و فغان آخرت نیستبر روی تخته پاره جسمت رفته امااین وزن سنگین، وزن جسم لاغرت نیستخوبیِ تخته پاره در این است، دیگردر زیر پا، جسم به خون غوطه ورت نیستقعر سیهچالت کجا و قعر گودال!کُندیِ خنجر لااقل بر حنجرت نیستحداقل دلواپسیِ دخترانتساعات آخر در وجود مضطرت نیستهر چند در این جا غریبی، باز خوب استچشمان ساربان، پی انگشترت نیست محمد جواد شیرازی

ثواب شعر تقدیم به روح مطهر شهید حاج احمد کاظمی نور دل زهرای اطهر، ام کلثومسبط پیمبر، بنت حیدر، ام کلثومای میوه ی بر شاخه ی طوبی، دخیلکای هم رکاب زینب کبری، دخیلکهر چند کمتر در غمت هیئت گرفتیماما ز لطفت بارها حاجت گرفتیمبر خشکسال جان ما باران رساندیفرش غبارآلود دل ها را تکاندیمظلومیت یعنی قلم هم شرم دارداز صحبتِ در باب این غم، شرم داردازچه نفهمیدند برخی ها مقامت؟!در باب تزویجت، شکستند احترامتبر لب نخواهم برد اصلا حرف بد رابانو ببخش آن حرف های بی سند راتو دختر تطهیر و نور و هل أتایینوری نهان، تابیده از عرش خداییای جلوه ی پنهان حق، ای قدر مکتومای دختر خیرالنساء، یا ام کلثوممانند زینب باده ی غم را چشیدیچه روضه هایی را به چشم خویش دیدیدیدی چگونه بلبل از گلشن جدا شددیدی علی اصغر سرش از تن جدا شددیدی که تشنه، آب را دلبر صدا زددیدی که در خون، بین مقتل دست و پا زدبودی کنار زینب و نزد ربابهدر شهر کوفه چون پدر کردی خطابهنیش کلام پست ها را صبر کردیداد و هوار مست ها را صبر کردیبر دور ناقه، مردمی بدنام دیدیخیلی جسارت بین شهر شام دیدیدروازه ی ساعات آتش زد به جانتهر لقمه ی خیرات آتش زد به جانتنام حسینت را به هر جایی که بردی...افتادی از پا بس که کعب نیزه خوردییاد جراحات زیادش گریه کردیتا آخر عمرت به یادش گریه کردی محمد جواد شیرازی

منم همان که به عصیان، شکست پیمانشهمان که جهل، کشیده به سمت کفرانشامام عصر، منم بنده ای که یک عمر استفریب خورد و به پایان رسیده دورانشاز آسمان نگاهت، مرا گناه انداختکشید و برد در اعماق چاه خسرانشمرا نخواست کسی و نبود خواهانمخوشا کسی که تویی خواستار و خواهانشبیا و حال خوشی را که رفته از دستمبه یک دعای سحرگاه، بازگردانشرسید بعد فراقت، به وصل آغوشتهر آن که پای ولایت، گذشت از جانشطواف آخر نوکر، به دور شش گوشه استخوشا به روزیِ سیدرضی و رضوانشبه دل ولای علی هست و از ازل شده امبه اذن فاطمه از طیف ریزه خوارانشخدا کند که به یک گوشه چشمِ خود مادربه نوکران برساند نَمی از احسانشاگر شروع شود کارها به نام علیبه لطف حضرت زهرا خوش است پایانشچه منتی است به هر کس شده است فرزندشچه مادری است، همه مادران به قربانشروا نبود چنین، مادری حسینش را...به روی نیزه ببیند، شود پریشانشروا نبود که در ازدحام مجلس شاممیان طشت ببیند شکسته دندانش محمد جواد شیرازی

الا که در همه جا حاضر و هویداییچه خوانمت که ز توصیف من مبراییاگرچه دیر به درگاهت آمدم امابه سوی بنده ی شرمنده، زود می آییچقدر وقت معاصی شتاب کردم و تو...به حلم و مرحمتت کرده ای شکیباییقرار بود مقرب شوم به درگاهتولی حجاب شد این پرده های دنیاییدلم هوای نجف کرده یا ولی اللههوای نیمه شبِ آن دیار رؤیاییحلال کن که ندیدی به نامه ام خیرینداشتم بجز اشک دو دیده، داراییخدا کند که همین اشک های ناقابلبه قلب غرق به خونت دهد تسلاییبه زیر چوبه ی تابوتِ نیمه ی جانشعلی است مات و زمینگیرِ داغ عظمایی"به عزت و شرف لا اله الا الله"شده است نغمه و صوتِ غریب مولاییبه زیر چوبه به خود گفت: مردم نامرد...گرفته اید ز بیت علی چه زهراییتمام بستر و دیوار و دسته ی دستاستمام زندگی ما شده گل آراییدری که سوخته با یک اشاره می افتادنداشت هیچ نیازی به ضربه ی پاییچه زود شد سحر و رفت لیلة القدرمکنار این همه غم مانده ام به تنهایی محمد جواد شیرازی

با گریه و بدون صدا غسل می دهمدارم شبانه جسم تو را غسل می دهمسرو علی، به جلوه ی محراب رفته ای!ای آبروی من، چقدر آب رفته ای؟!شرمنده کرده رنگ رخت تا ابد مرازخم عمیق روی پرت می کشد مراکل حصیر حجره ی ما لاله گون شدهآبی که ریختم به پرت، رنگ خون شدهیادش بخیر جنگ اُحد که تمام شداز زخم ها که در بدنم ازدحام شدلبخند بر رخ منِ خیبرشکن زدیمرهم به روی کل نود زخم من زدیمی خواستم برای تو جبران کنم، نشدگفتم که زخم های تو درمان کنم، نشدزهرا پسر عمویت ازین داغ خسته شددر ظرف چند ماه، دو رکنم شکسته شدپلکت چنان کبود شده، وا نمی شودبازوی زیر و رو شده ات تا نمی شوداین داغ سخت، تاب مرا سر می آوردرد غلاف، داد مرا در می آوردریحانه ی علی، علی افتاده از نفسچیزی بگو دوباره به فریاد من، برسویرانه می شود حرمم، از حرم نروای لیله ی مبارکه ام، از برم نروگرچه شکسته، ظرف وجودِ علی بمانتنها دلیل بود و نبودِ علی بمانزهرا ببخش اگر که علی در غمت نمرددر پیش دیده ام به رخت تازیانه خوردای نور خانه ام به خدا می سپارمتپیش حسین بین کفن می گذارمتدیگر جز این دو تا، کفنی نیست فاطمهجز این دو، غیر پیرهنی نیست فاطمهزهرا، حسین سهم تنش تکه بوریاستروزی که روی ریگ بیابانِ کربلاست محمد جواد شیرازی

ازین اتاق نرو، یار زینب من باشقمر، میان شب تار زینب من باشبیا جلو پسر نازنینم ای عباسبیا قرار دل زار زینب من باشمیان این همه محرم، دلش به تو قرص استفقط کفیل و علمدار زینب من باشبیا و قول بده هر چه هم که پیش آمدتمام عمر، هوادار زینب من باشبمان کنار حسینم، فدای راهش شوامیر لشگرِ سردار زینب من باشرشید اُم بنین، در شریعه چون رفتیبه یاد تشنگی یار زینب من باشقسم به این تب زهری که آتشم زده استبه دور قافله، تبدار زینب من باشپس از تو وای به حالش میان کوفه و شامدر آن مسیر، عزادار زینب من باشاگر به نیزه سرت شد بلند، در آن حالبیا و سایه به بازار زینب من باش محمد جواد شیرازی

خوانده شده توسط حاج آقا منصور ارضی، شب ۲۲ ماه رمضان ۱۴۰۲ بهای عمر، هدر داده ام به ارزانیچه سود و منفعتی دارد این پشیمانی؟!گناهکار قدیمی شدم به درگاهتخودت مقصری از بس قدیم الاحسانیبس است خیره سری کردنم، مرا یارب...به خویش وا مگذارم به کمتر از آنیمؤاخذه کن و دادی بزن ولی دیگرنگو که از من بی دست و پا گریزانیبیا و بخششِ آواره را عقب نندازببخش زود که تنگ است وقت مهمانیگناه، رزق نجف رفتن مرا سوزاندگناه کردم و پس داده ام چه تاوانیبهشت چیست؟ نشستن به گوشه ای تنهامیان صحن نجف در هوای بارانیدل شکسته بیا و بگو علی مددیخیال کن که دوباره به زیر ایوانیهمیشه ملت ما هست پای کار علیبه عشق شیر حرم، قاسم سلیمانیمیان تخته ی تابوت، جسم حیدر رفتبه سوی فاطمه بر شانه های لرزانینخوان رفیقِ خودت را که او سفر کردهمگر که پیر خرابه نشین، نمی دانی؟!دوباره زینب و یک بستری که خالی ماندشده دو مرتبه سهم دلش پریشانینه فاطمه دگر این خانه دارد و نه علیعجب سرای غریبی، چه بیت الاحزانیزمین کوفه و زینب، چه بر سرش آیداگر به خاک ببیند ذبیح العطشانیخبر دهید به شاه نجف، ابالایتامکه گم شدند از اهل حرم یتیمانی محمد جواد شیرازی

ندارم قدر و ارزش، پر خطایمشب قدر آمد اما بی بهایمحیا از ساحت پاکت نکردمحلالم کن که دیدی بی حیایمندارم آبرو، رسواترینمحسابی مستحق ناسزایمعتابم کن ولی رو برمگرداننده با قهر خود یارب سزایمنیاوردی به رویم هرچه دیدینیاوردی به رویم بی وفایمحبیبم، مونسم، آرامش مننخوان ناآشنا... ای آشنایممن از خیره سری خیری ندیدمنکن یک لحظه هم دیگر رهایمشبیه کودک زار و هراسانپناهنده سوی آل عبایممقدر می شود خیر دو دنیادعایی گر کند زهرا برایمهمه با طعنه رفتند از کنارمفقط شاه نجف کرد اعتنایمبهشتم روی حیدر باشد و بسخوش اقبالم که عبد مرتضایممقدر کن ببینم کربلا راخمار وصل آن صحن و سرایمشب جمعه است و بی تابم حسابیعزادار حسین سرجدایمنمی خواهم کفن، گریان برای...تنی پیچیده بین بوریایم محمد جواد شیرازی

جهان تیره پر از نور شد، الهی شکربساط توبه ی ما جور شد، الهی شکرشقاوت و ظلمات گناه، از دل هابه لطفِ ذکر و دعا دور شد، الهی شکردوباره سنگ دلم با نوازش این اشکشبیه آینه، مکسور شد الهی شکربه برکت شهدایی که نزد معشوقنددلم مجاور این طور شد، الهی شکربرات بندگیِ سی شبِ علی طلبانبه دست فاطمه، ممهور شد الهی شکردل شکسته و غمگین من به ذکر علیدوباره واله و مسرور شد الهی شکرعلی است هر تپش بین سینه ام که دلماسیر باده ی انگور شد، الهی شکرنگاه لطف سلیمان کربلا یک عمربه روضه، قسمت این مور شد، الهی شکربه گریه بر لب خشک حسین، چشمانم...چه بی مقدمه مأمور شد الهی شکرنماند پیکرش عریان، به زیر تیر و سنانعزیز فاطمه مستور شد ... محمد جواد شیرازی

از یاد خدا دوری و غفلت، به چه قیمت؟من مانده ام و این همه ذلت، به چه قیمت؟از نعمت سرمایه ی خود، بهره نبردمسرمایه ی عمرم شده حسرت، به چه قیمت؟گیرم که گناه است و نشاطش که چنین نیستای دل تو بگو بردنِ لذت، به چه قیمت؟یکبار نگفتم به خودم، لحظه ی غفلتآزرده شود حضرت حجت به چه قیمت؟از بس که نچرخیده زبانم به مناجاتشد ورد لبم تهمت و غیبت، به چه قیمت؟غافل شدن از مرگ و قیامت هنری نیسترسوایی در روز قیامت به چه قیمت؟دلبسته ی دنیا شدم و ماحصلم سوخترفت از کف من فیض شهادت، به چه قیمت؟درمانده ام از معرفت حق که مرا همبا کوه گناه، کرده دعوت، به چه قیمت؟مقصود، علی باشد و فردوس بهانه استبی روی علی، دیدنِ جنت به چه قیمت؟صد شکر که در خیل محبین حسینمخارج شوم از بزم محبت به چه قیمت؟در کوفه همه پشت به ارباب نمودندحیرت زده ام که به چه قیمت؟ به چه قیمت؟از کوچکی و پستی دنیا چه بگویمغارت شده پیراهن حضرت به چه قیمت؟  محمد جواد شیرازی